Story #08 Jorgen stofsnijder ; in herinnering † 8 oktober 2021

Story #08 Jorgen stofsnijder ; in herinnering † 8 oktober 2021

‘Daar staat er weer een, denk ik dan best trots.’

 ‘Het is bij ons een aaneenschakeling van ambachtsmensen. Écht teamwork.’ 
Ik heb geleerd voor kapper. En nu ben ik stofsnijder. De enige overeenkomst tussen haar knippen en stof snijden, is dat het recht moet zijn. En daar houdt het echt mee op. Maar mijn hart lag altijd al meer bij teamwork. Samen iets moois maken. 
Als snijder sta je aan het begin van het hele proces. Ik snijd de patroondelen uit stof of leer, die vervolgens worden gestikt tot hoezen. Het is voor mij altijd weer een uitdaging om uit een rol stof genoeg patronen te kunnen snijden. Soms is het puzzelen op de millimeter om te zorgen dat patronen en lijnen perfect kloppen. En als het dan precies past, dan ben ik daar best trots op. Dat heb ik weer gefikst.

In ons vak zijn precisie en samenwerking het allerbelangrijkste. Als ik de stof heb gesneden, is mijn werk niet klaar. Het is bijna net zo belangrijk om de patroondelen precies klaar te leggen voor de stiksters, met de goede stofrichting en aansluitende dessins. De stiksters kunnen het bijna blindelings pakken. Mooi is het om te zien hoe we als team volledig op elkaar zijn ingespeeld. Zaak is natuurlijk dat het proces vanaf de start vlot doorloopt en er genoeg stof klaar ligt voor de stiksters. Ik blijf ze altijd ruim voor, dat is een sport voor me! 

‘Ook nu met de computer, blijft het uiteindelijk handwerk.’
Tegenwoordig snijden we stof met een snijmachine. Maar vroeger deed ik alles met de hand. Een mal aftekenen ging bijvoorbeeld met een krijtje, om het vervolgens met de hand uit te snijden. Nu voer ik de gegevens in en rekent de computer precies uit hoe de patroondelen efficiënt uit de stof gehaald kunnen worden. Maar of je dat nu in de computer invoert of met een krijtje aftekent, het blijft uiteindelijk altijd handwerk. 
Er gaan hier heel wat meters stof doorheen. Voor een driezitsbank heb je bijvoorbeeld al gauw zeven meter stof nodig. Als alles is gesneden, gaan de delen op een stapel. Bij een driezitsbank is dat een aardige stapel. En daarbij is het elke keer de uitdaging dat alles past: de structuur, de stofrichting en het patroon. Ik leg alles nauwkeurig klaar zodat de volgende in de keten het naadloos kan oppakken.

Dat is het leuke van mijn vak. Samen iets moois maken. 

 ‘Leer is echt zwaar handwerk, je ziet het aan mijn handen.’ 
Leer snijden doe ik nog steeds met de hand. En dat is écht een ambacht. Leer zit natuurlijk niet op een rol, maar we werken met huiden die al gauw vijf vierkante meter zijn. Ik leg de huid uit op een glasplaat, plaats de mallen er op en snij vervolgens alles uit. Leer is puur natuur en er zit wel eens een oneffenheid of littekentje op. Daar moet je altijd omheen snijden en zorgen dat het bijvoorbeeld niet midden in een zitting komt. Als het leer is gesneden, ga ik het schalmen. Ik haal de gesneden onderdelen door een machine met een schaafmes zodat je een deel van de onderkant afschaaft. Dit secure werkje zorgt ervoor dat het leer dunner wordt zodat de stiksters het makkelijker kunnen stikken.

Ik sta aan de wieg van een nieuwe Harvink, dat is een bijzonder gevoel. Je begint met een huid en als het gesneden is zie je al wat het gaat worden. Een stuk leer wordt uiteindelijk een prachtige bank met een heel leven voor zich. Leer snijden en verwerken is best zwaar werk, ik voel het na 18 jaar wel aan mijn handen. Schrammen en butsen horen erbij. Maar voor mij is het echt het allermooiste vak dat er is.