Story #04 Theo Stoffeerder

Story #04 Theo Stoffeerder

‘Van een rol stof tot een stoffen bank, het blijft een mooi proces.’

 ‘Wat mijn ogen zien, maken mijn handen’

Ook al kon ik vroeger best goed leren, ik wilde eigenlijk maar één ding. Met m’n handen aan de slag. Dag in dag uit, zat ik aan mijn brommer te sleutelen. Dingen uit elkaar halen. En weer in elkaar zetten. Ja, daar word ik gelukkig van. Mijn handen zijn mijn werk. Natuurlijk zit het ook in de genen. Mijn opa was meubelmaker en gaf zijn kennis door aan mijn vader. En die heeft op zijn beurt het vak weer aan mij geleerd. Handgemaakt vakwerk is gewoon het allermooiste dat er is. Kijken hoe dingen in elkaar zitten. Je hoeft het maar één keer uit te leggen, dan zit het al in mijn hoofd. Wat mijn ogen zien doen mijn handen. Zoveel modellen in al die jaren, ik ken elk schroefje, dopje en boutje. Dat is niet uit te leggen, het is een inzicht dat er gewoonweg is. Eigenlijk ben ik een wandelende catalogus. Alles zit in mijn hoofd.  

‘Soms geef ik een meubel zelfs een tweede leven.’
Het mooie van mijn werk is dat je een product maakt dat je vast kunt pakken en gebruiken. Of eigenlijk gaat het nog een stapje verder. Een product dat je een prachtige plek in je huis geeft. En aan iedereen laat zien. De weg van een rol stof tot een bank, dat geeft voldoening. Al 30 jaar lang. De banken en stoelen die al die jaren door mijn handen zijn gegaan, zijn niet te tellen. Maar het zijn stuk voor stuk handgemaakte meubels, met een duidelijke signatuur. Elk met een eigen karakter door de keuze van de bekleding. Eigenlijk kun je met de keuze van de stof of het leer al bijna voorstellen in welke omgeving zo’n meubel zich thuis zal gaan voelen. 
Regelmatig krijgen we een oude bank terug om opnieuw te bekleden. Ik vind het geweldig om te zien dat een meubel zo dierbaar is dat het een tweede leven krijgt. En dat het in vernieuwde vorm weer een waardevolle plek inneemt in iemands leven. Ja, dan ben ik best trots op wat ik maak.

 ‘Je herkent een Harvink uit duizenden.’
Soms kom je op verrassende plekken een Harvink meubel tegen. En dan gaat er meteen door me heen: zou ik die vroeger hebben gemaakt? Ik zag laatst in Harderwijk in een kringloopwinkel een tafel staan uit de begin jaren ‘90. Ik herkende ‘m direct. Salontafel de Unie. Een prachtige tafel, strak van lijn, met zo’n mooie kolompoot. Hij zit allang niet meer in de collectie, maar je pikt een Harvink er zo uit. En ja, natuurlijk moest ik hem kopen. De tafel krijgt zelfs binnenkort een plekje in de tentoonstelling over Harvink. Ik kan daar enorm van genieten. Dat je die tafel waarschijnlijk zoveel jaar geleden in handen hebt gehad en in de kringloopwinkel weer tegenkomt. Het is nog steeds een bijzonder meubel. Eentje die er altijd uit springt. Anders dan anderen.